من چه می دانستم ، دوستی همچون سروی سر سبز

چهار فصلش همه آراستگی ست

من چه می دانستم ، دل هر كس دل نیست

قلب ها صیقلی از آهن و سنگ

قلب ها بی خبر از عاطفه اند

فکر می کردم تو رو دیدن ،یه تولد ،یه طلوع تو غروب آشنایی

آرزوی زندگی رو می ری و ازم می گیری 

ندونستم که رسیدن یه بهونه است واسه رفتن

واسه پرپر شدن تو ، واسه ویرون شدن من

من پشیمانم افسوس!

  بار الهی .....

       من پشیمانم  . . . .

              کمکم کن. . . . . 

شايد اونجوری که بايد قدرتو من ندونستم

حرفهايی بود توی قلبم من نگفتم نتونستم

من به تو هرگز نگفتم با تو بودن آرزومه

نقش اون چشمای معصوم لحظه لحظه روبرومه

نيومد روی زبونم که بگم بی تو چی هستم

که بگم ديوونتم من زندگيمو به تو بستم

شايد اونجوری که بايد قدرتو من ندونستم

حرفهايی بود توی قلبم من نگفتم نتونستم

تورو ديدم مثل آينه توی تنهايی شکستی

من کلامی نمی گفتم که برام زندگی هستی

نمی دونستی که چون گل توی قلبم شکفتی

چشم تو پر از گلايه؛ اما هرگز نمی گفتی

من به تو هرگز نگفتم با تو بودن آرزومه

نقش اون چشمای معصوم لحظه لحظه روبرومه

شايد اونجوری که بايد قدرتو من ندونستم

حرفهايی بود توی قلبم من نگفتم نتونستم

نيومد روی زبونم که بگم بی تو چی هستم

که بگم ديوونتم من زندگيمو به تو بستم

شايد اونجوری که بايد قدرتو من ندونستم

حرفهايی بود توی قلبم من نگفتم نتونستم